Fikolki na trzepaku to zbior literackich pocztowek z dziecinstwa. Zapamietane i "zatrzymane w kadrze pamieci" podworko, szkola, wakacje i zycie rodzinne. Ta pamiec jest utkana ze szczegolow - kolorow, ksztaltow, zapachow smakow, zdarzen. W miare mozliwosci widziana oczami, umyslem dziecka - spisywana bez komentarza mnie (autorki) dzisiejszej. Jest tu klimat domu, zwyklej podstawowki na Kepie, przyjecia u dziadkow, zapach wsi bialostockiej podczas zniw i zacisze bezpiecznego podworka, kolorowe rajstopy... Znalezc tu mozna tez muzyke z dawnych lat - nazwiska wykonawcow, zespoly, aktorow i aktorek - czyli gwiazd owczesnych. Patchwork ze wspomnien, z naszych najmlodszych lat, jakze innych niz dzisiejsze dziecinstwo naszych dzieci i wnukow. Malgorzata Kalicinska Twoja pamiec mnie oszolomila, a jeszcze bardziej narracja malujaca obrazy z przeszlosci z taka swoboda i tak barwnie, ze czyta sie tekst na jednym oddechu - tak jak slucha sie fantastycznej symfonii. Agnieszka Duczmal Kalicinska z wlasciwa sobie lekkoscia tka portret rodzinny, ale jest tez czujnym obserwatorem zdarzen i wrazen, odnotowujacym PRL-owska rzeczywistosc z kronikarska wrecz pieczolowitoscia. Po lekturze Fikolkow na trzepaku pozostal mi kojacy smak chleba posypanego cukrem. Joanna Laprus-Mikulska, "Bluszcz" Malgorzata Kalicinska, dojrzala juz kobieta, ale byla dzieckiem, jak my wszyscy. Spedzila dziecinstwo na Saskiej Kepie, wiszac na trzepaku, albo jezdzac zima na lyzwach, na slizgawce. "Zdolna ale leniwa" - jak pisywala pani w dzienniczku, i to nie tylko w podstawowce. Poniewaz byla grzeczna - zamiast przeszkadzac, obserwowala i zapamietywala to, co dookola niej sie dzialo. Nie pila, nie palila fajek w parku, nie wagarowala, ale i tak przynosila uwagi w dzienniczku: "Malgosia pobila sie z Andrzejem". Temperamentna - znaczy. Wyrosla na w miare normalna kobiete. Ma dzieci, lubi gotowac rosol i pisze...
